Nooit meer Tommeke, Tommeke, Tommeke

Liefste zoon,
Liefste Magnus,

Gisteren keken we samen naar de laatste koers van Tom Boonen. Bij mijn oma, jouw bomma. Al hoort ze dat laatste niet graag. 'Bomma klinkt zo oud,' zegt ze dan met een beteuterd gezicht. Datzelfde beteuterd gezicht verschijnt wanneer ze de lange lijst met memorabele koersen die jouw vader en zij samen gevolgd hebben, begint te overlopen. Haar reeks start immers steevast met de dood van Fabio Casartelli in de Tour van 1995. Bloed in de Pyreneeën. Het losse wielerpetje werd definitief ingeruild voor een serieuze valhelm.

De frons op haar voorhoofd blijft wanneer de Festina-ploeg de revue passeert. 'Ik heb het altijd vreemd gevonden dat ze zo snel over die bergen reden.' Maar snel klaart haar gezicht op wanneer ze Johan Museeuw aanhaalt. 'De Leeuw van Vlaanderen', zegt ze met het vuur brandend in haar gitzwarte ogen, waarop ze recht naar Tom Boonen springt. Naar Madrid 2005, meer bepaald. Heel Vlaanderen verlangde al bijna een decennium lang naar een wereldkampioen, sinds de Leeuw in Lugano met het schuim op de mond de Vlaamse honger stilde.

Bettini-Boogerd-Vinokoerov. Op vijf kilometer van de Madrileense meet was er aan de kop geen Vlaming te bespeuren. Het signaal voor oma om de frietketel te gaan opwarmen. 'Weer niets voor ons,' zei ze met een zucht terwijl ze de stekker instak. Maar dat was buiten Peter Van Petegem gerekend, die Boonen alsnog naar de kopgroep bracht en mijn oma terug naar de living... 'Tom Boonen op 1, Tom Boonen op 1, Tom Boonen is wereldkampioen!' overstemde Michel Wuyts vijf minuten later het geborrel van de frietketel. Ingedommelde Vlaamse mannen hervonden massaal de lippen van hun huisvrouwen, die als één blok voor de stronken van de Bom uit Balen vielen. Ten huize oma & opa juichten we voor de kersverse wereldkampioen en lachten we om de verbrande kroketten. Het kippenvel hadden we immers net gehad.

Tom Boonen is wereldkampioen... Man toch, wat was die herfst van 2005 mooi! De blijde boodschap van Wuyts knalde in een remix van Virtual Zone door alle Vlaamse studentencafés. Dj’s die de originele versie draaiden, werden de hel toegewenst door de regenbooggekke studenten. Ook in het Leuvense Huis der Rechten waar jouw vader vaste klant was, met de linkerelleboog op de plakkerige toog en het geribbelde Limburgse bierglas in de rechterhand. Die stoere pose werd enkel onderbroken door plaspauzes en het muzikale eerbetoon aan Boonen. Dan schoof ik van de barkruk, leunde achterover tegen de toog en bracht m'n rechterarm op en neer. Tommeke, Tommeke, Tommeke! Cristalnachten die als minderwaardige pol & soccer vaak in stukgeslagen dromen eindigden, maar waar de Boonen-beats voor een hoogtepunt zorgden.

Boonen vormde bijna vijftien jaar lang omstreeks de klok van vijven een mogelijke remedie tegen ontgoochelende nationale voetbaluitslagen. Won hij de Ronde, Parijs-Roubaix of de Scheldeprijs, dan smaakte een Brugse nederlaag al wat minder bitter en voelde de helling met de fiets op weg van oma naar huis een pak minder steil aan. Met de handen bovenop het stuur waande ik me Tornado Tom. Tot het huiswerk voor de ochtend nadien me tien kilometer verder opwachtte.

Nooit meer Tommeke, Tommeke, Tommeke... Het leven raast me even snel en hobbelig voorbij als Boonen dat vier keer op Carrefour de l'Arbre deed. Maar met jou op de schoot, Magnus, heeft een nieuw idool zich al twee maal prominent aan ons getoond. Greg Van Avermaet solliciteert nadrukkelijk voor jouw eerste heldenrol. Al leveren de zegegebaren van de Waaslandwolf gevolgd door mijn vreugde-uitbarstingen voorlopig enkel huilbuien op. Koers is emotie. Dat heb je alleszins al goed begrepen, zoon.

Royal Antwerp Football Club

Liefste zoon,
Liefste Magnus,

Jouw vader ligt op een hotelkamer in Berlijn, waar ik na de vijfde ultrahipsterkoffiebar even uitrust voordat ik de avond induik. Na de reeks cortado's, flat lattes en sojacappuccino's op basis van Rwandese koffiebonen - the next big thing! - kan ik de slaap niet vatten. Dat heeft echter vooral te maken met het razend spannende slotkwartier van de slotspeeldag in 1B. Roeselare heeft volgens het Live Match Center van sporza.be gelijk gemaakt tegen Lierse. Antwerp maakt alsnog kans op promotie. Ik wil alsnog naar de Bosuil.

Mijn hipstermaat - immuun voor caffeïne, vindt voetbal hopeloos volks - is in slaap gedommeld. Respectvol steek ik m'n oortjes in. Dankzij de wonderen der moderne techniek luister ik op deze gure namiddag in Oost-Berlijn - zo hip is jouw vader - live naar Radio 1. Een tweederangscommentator probeert het heropgelaaide Antwerpse gejoel te overstemmen. RAFC anno 2017.

Ik wriemel zo stil als mogelijk op de Barcelona chair tot Antwerp in de slotminuut een strafschop krijgt...De bal verdwijnt feilloos in de rechterbovenhoek van het doel! Ik bespring de schone slaper, grijp hem bij z'n perfect gekapte baard en kus hem vol op de mond. Hij schiet wakker, vreest dat hij in de toiletten van de beruchte Berlijnse Berghain-club beland is en bokst me als een rasechte Antwerp-diehard vol op m'n tanden.

Het licht gaat uit en ik ontwaak in mijn blauwzwarte slaapkamer. Het is zondag 29 april 2001, 16u42. Club Brugge, de favoriete Club van jouw vader, moet winnen op het veld van Antwerp om zijn titeldroom levend te houden. Gekluisterd aan mijn Philips-ghettoblaster, met de antenne rustend in m'n linkerhandpalm en de tunerknop met m'n rechterduim- en wijsvinger strak onder controle, aanhoor ik de zondagse hoogmis van Jan Wauters. Voordat hij aan z'n slotritus begint, zweeft 'Butterfly' van Crazy Town de ether in.

Tien seconden later schakelt de studio al terug naar de Bosuil. Sandy Martens, mijn langgelokt rolmodel, heeft de verlossende 0-1 gemaakt. Ik spring uit bed, wil iemand kussen, maar bij gebrek aan een lief en met een moeder die niet thuis is, open ik het raam en schreeuw ik de hele wijk bij elkaar. De buurtvogels heb ik definitief uit hun winterslaap gehaald. Ook de Bosuil sluit af met een striemend fluitconcert, waarop ik de radio uitzet. Ik doe Zoë Van Gastel nog snel even binnen en klets op de kont van Anna Kournikova, voordat ik de Brugse zege beneden met een kom Frosties vier.

De stroom halfvolle melk voert me nog verder terug in de tijd. Midden jaren '80: Borstvoeding, Tears for Fears en jouw grootvader als profvoetballer bij...Antwerp. Het rugnummer 2 dweilt de rechterflank af op de Belgische eersteklassevelden en voorziet jouw vader van pampers en pruilmondjes. Wanneer hij 's avonds z'n ijzeren voetbalnoppen thuis opblinkt, lig ik immers al lang te slapen. Onder de vleugels van een eenzame voetballersvrouw.

Wat voor jou het Europees Parlement in Straatsburg is, was voor mij Royal Antwerp Football Club. Financierders van de familie, bronnen van afwezigheid. Krantenknipsels uit de sportkaternen vormden mijn bedtijdverhaaltjes. Dertig jaar laten gaan jouw grootvader en ik regelmatig samen naar de Bosuil, op uitnodiging van de oudspelersclub. Het papier is vergeeld, maar de legendes blijken springlevend. De inkt kurkdroog, de anekdotes sappiger dan ooit. Die avonden worden de voorbije drie decennia samengebald in iets meer dan negentig minuten.

De gloriejaren van de jaren '80 en begin jaren '90 herrijzen met blikken vol bewondering richting Smidts, Van Der Linden en Svilar die de aftandse loungeruimte uit die periode met zijn charisma helemaal vult. 'Universal Nation' van Push knalt door de krakende boxen en brengt een hele generatie retrofans opnieuw in extase. De Antwerpse clubcultuur van eind jaren '90 herleeft in de smog van het Bengaals vuur op Tribune 2, die dateert uit een tijd toen grammofoonplaten nog een rariteit waren. De houtwormen in de stokoude zitbanken kronkelen op het ritme van vervlogen oorwormen uit de Illusion. De roodwitte massa in lichterlaaie werkt als een magneet op de familietribune uit 2001, die gebouwd werd met hoop op betere tijden. Het uitvak, vaak maar half gevuld door een beperkte of bange achterban, staart jaloers naar dit spektakel. Buitenstaanders voelen zich ongewenst in de Hel van Deurne-Noord. Berghain of de Bosuil: niet iedereen komt er zomaar in.

Bollekes, champagne, stevige katers. De dreigende adem van de Bosuil geurt naar een grillige geschiedenis, mét een familievleugje. Bovendien besloten jouw moeder en ik in 't Stad dat jij er ging komen. Hoewel jouw blauw-zwarte truitjes al in elke maat klaarliggen tot jouw twaalfde levensjaar, zou het fout zijn om jou van Antwerp en Antwerpen weg te houden.

Ik schiet wakker en vraag mijn bevriende bokskampioen om pen en papier. "Magnus krijgt hierbij officieel de toestemming om - naast Club Brugge KV - eventueel voor Royal Antwerp Football Club te supporteren," schrijf ik haastig op het hotelpapier neer. "Enkel met een blauw-zwarte of rood-witte sjaal mag hij binnenkort de winterkou trotseren. Elke andere kleurencombinatie zal hem zijn plaats aan de familietafel kosten en zal onvermijdelijk tot onterving leiden."

Anderhalve week later lonkt de promotie voor Antwerp na de 3-1 zege tegen Roeselare. Magnus, benieuwd wat binnenkort jouw Club wordt in de hoogste klasse. Welke lokroep weerklinkt het luidst? Olympia of de Bosuil? Dat wordt jouw eerste belangrijke keuze. Een keuze voor het leven

Jouw liefdevolle vader.

Boertje

Liefste zoon,

Liefste Magnus,

Sinds kort delen wij de fles. De babyfles, voordat ik Kind & Gezin op mijn dak krijg. Nou ja, delen. Ik hou het flesje vast en jij verzwelgt in sneltempo de poedermelk. Met de gezangen van de Brugse spionkop op de achtergrond lijkt het alsof we hele dagen op cantussen vertoeven. Met de slabbetjes als lintjes, jouw vader die als machtsgeile praeses jouw drinktempo bepaalt en het periodieke gekots als...het periodieke gekots.

Onze cantussen begonnen aan het einde van de borstvoedingsperiode, nu jouw mama opnieuw 38 uur per week naar een computerscherm staart in plaats van naar jou. Of toch 30 uur. Op vrijdag zorgt ze officieel voor jou, maar we weten allebei dat het weekend voor jouw mama al op donderdagavond begint. Want zowel van het werk als van het moederschap wordt ze moe, vertelt ze me regelmatig met het nodige gezucht.  Maar dat zijn vrouwen, en die zal ik je binnenkort wel eens uitleggen.

Met plezier in een Antwerpse bar bijvoorbeeld. Ik paradeer dezer dagen al dolgraag met jou in de hippe koffiehuizen op 't Zuid. 'Kan jij het flesje voor mijn zoontje opwarmen?' vraagt jouw zorgdragende vader aan de ranke serveuse, die haar prille modellencarrière financiert met het maken van al even magere lattes.

Ze smelt meteen weg. De microgolf blijkt overbodig; het flesje even vasthouden tussen haar verhitte handpalmen volstaat om het babywater op temperatuur te brengen. Op mijn schoot zuig je aan het flesje zoals een volleerde...- ook dat vertel ik je later nog wel.

Mijn aandacht is enkel op jou gevestigd, al voel ik de blikken van vrouwelijke genegenheid op onze cocon neerdalen. 'Zouden we niet beter blind zijn voor de wereld om ons heen?' fluister ik je toe. In onze cocon heerst immers een intensiteit die ik een laatste keer voelde toen ik mijn spierwitte knuffelbeer binnendeed op de tonen van 'Daar gaat ze'. Nochtans voelde ik toen meer pluche dan tong en bleek zijn blik doffer dan de klap die volgde toen ik van het stapelbed donderde. Hoe oud ik toen was, laat ik graag in het midden.

Wanneer het flesje loodrecht boven jouw verzadigd mondje hangt en de laatste druppels jouw bavetje bezoedelen, leg ik je over m'n rechterschouder. Ik geef korte tikjes op jouw gebogen rugje en klop daarmee op de hemelspoorten. Al snel weerklinkt jouw boertje als welkomstwoord, dat de Strumbella's voor een split second uit de ether haalt. 'I got burps in my mouth and they needed to go', knipoog je naar de serveuse.

Ik draai me om, werp een samenzwerige blik naar haar en voeg wat coolness aan mijn net bewezen vaderkwaliteiten.  Ik haal je weg van mijn schouder, check of er niets anders uit jouw mondje is gekomen en til je recht voor mij uit. Onze blikken treffen elkaar en toveren dezelfde grijns van geluk op onze gelijkaardige gezichten.

Ons geluksmoment is van ultrakorte duur, want jouw speelse blauwe knikkers richten zich al elders op. Bovendien hield jouw moeder - nochtans diepverzonken in de Flair - het hele spektakel nauwgezet in de gaten en dwingt me nu tot het verversen van jouw luier. Flirten kan tot ernstige shit leiden.

Niettemin voel ik me een volwaardige vader wanneer ik als kostwinner jouw flesje kan vullen en jouw belangrijkste basisbehoefte perfect kan vervullen. Wanneer je dan nog het ultieme teken van appreciatie vertoont voor mijn voedkunsten en daarbij mijn schouders en onze directe omgeving drooghoudt, zijn we allebei voldaan. Klaar voor onze volgende cantus. En waar die plaatsvindt, maakt me niets uit. Mijn thuis is waar jouw flesje staat. En waar jouw boertjes galmen.

Borstpomp

Liefste Magnus,
Liefste zoon,

'Een magische periode,' zo omschreven alle bevriende papa's met fonkelende ogen de aanvang van hun vaderschap. Twee maanden na jouw geboorte is de eerste ontnuchtering echter een feit. En dan heb ik het niet over de liters mosterdgele vloeibare stront die als een uit op hol geslagen softijsmachine stromen en onze pamperrekening ledigen. Ook niet over jouw spastische bewegingen die aan Stephen Hawking in zijn motorisch moeilijkste dagen doen denken en een toekomstige Wimbledon-finale wel erg onrealistisch maken.

Neen, het is de intrede van de borstpomp die me de magie van de getepelde tweeling heeft ontnomen. De borstpomp degradeert de boezem tot een kille Joyvalle-melkfabriek, waar de second base-zone  van weleer vakkundig omgevormd werd tot een pompstation om jouw hongerige kindermond te voeden.  Elke keer dat jouw moeder de tap doorduwt, perst ze een stukje levenSlust weg uit jouw vader. Mijn Heilig Doel is een goedkoop levensmiddel geworden, dat mij niet langer in bekoring leidt. Druipende tepels in een dwangbuis hebben mijn borstdolheid bedwongen.

Voor de komst van de borstpomp kroop ik op woensdagnamiddagen in smalle gleuven van muffe papiercontainers op queeste naar gekreukelde borsten op afgebleekt papier, maar werd ik vooral besneden door verdwaalde donkergroene scherven van goedkope Franse wijnen. 

Om diezelfde naakte borsten in beweging te zien, dook ik na middernacht om de tien seconden met het vergrootglas op het testbeeld. De wisselende mozaïek met memmen in het midden voor wiens ouders het tv-aanbod op de BRT ruimschoots voldoende vonden en Filmnet een overbodige luxe. De snapchat van de 90's voor seksueel gebuisden.

Om diezelfde borsten in een echte vitrine te aanschouwen, liep ik 's morgens op de IR Antwerpen-Brussel tientallen wagons door om een eenzame plek aan het linkerraam te bemachtigen, die me een ongehinderd zicht op de Rue d'Aerschot en haar plastieken Balkan-heuvels bood. 

Dertig jaar lang richtte ik mijn blik hoofdzakelijk op borsten. Tot nu. De moedermelkindustrie heeft zich in de tepelhoven genesteld en handelt er haar steriele zaakjes af. Antistoffen voor de verleiding. Ik staar apathisch naar de decolletés die me ooit het delirium bezorgden.

Maar dankzij de borstpomp heb ik eindelijk een speciaal plaatsje in jouw hart verworven. Toen jouw mama nog het moedermelkmonopolie had en de borstvoedingslakens uitdeelde, kon enkel zij jou door de poorten van het Walhalla voeren. Terwijl je driftig aan moeders tepels zoog, neuriede ik met een jaloerse ondertoon 'Before you slip into unconsciousness, I'd like to have another kiss'. Jouw oogjes dwarrelden van links naar rechts en je gleed stilaan weg in een vredige slaap. In de armen van jouw heroine. Jouw vader als wazig achtergronddecor, de kaken droog.

Ik was een veredeld wietdealertje die je met enkele goedgeplaatste strelingen hoogstens tot een langgerekte glimlach en enkele nietszeggende kreetjes kon verleiden. Maar een diepvries gevuld met borstmelk zal onze afstandelijke band ontdooien. Een grijnzende melkman die verdacht veel op jou lijkt, zal de blonde Vikingengel als poortwachter naar jouw Walhalla zo nu en dan vervangen. Schrik niet, de fles die hij aanbiedt bevat wel degelijk the real stuff. Een reservoir aan rust met het boertje als orgelpunt. 

Het vaderschap doorprikt ballonnen die ooit als eeuwig gewaande geluksbakens over mijn horizon zweefden, maar biedt een grotere diepgang dan elke Versuz-decolleté op Tomorrowland. Althans, dat maak ik mezelf wijs wanneer ik het melkpeil in de borstpomp de 10cl-grens zie passeren en de vuurrode tepels van voorheen de kleur en contouren van een cuberdon over datum hebben aangenomen.

100 centimetres chest crawl

Dear son,
Dear Magnus,

At this moment you're daydreaming in a baby carrier, glued to mom's breast. You're floating over the Kattegat, which is your father's rolling love triangle binding my cherished Scandinavian countries together. Your departure has kicked off a temporary cease-fire in your parents' house, which looks like a battlefield since the 24th of May.

I have been splattering in your yellow slurry, I've been hiding in the guest room for your waves of crying and the bashing of the washing drum is slowly pushing my eardrums to rupture. I feel like being in the middle of a muddy mosh pit at a metal festival, while I prefer listening to classical music in my reading chair to recharge my batteries. Is fathership a relief? It feels more like being on the highway to insanity,

Is fatherhood enriching? Absolutely. Magnus, you have brought my cynical interpretation of love back to the pure essence: being together. You consider playing hard to get as a childish game for adults. While you see your mother mainly as a dairy cow, the proximity of your father's heartbeat is sufficient to dry up your flood of tears. Merely my presence is fulfilling.

That means that I'm good enough as a father, as a man, as a human being. Nothing delivers more peace of mind than you on my chest. Even when you transform the round collars of my T-shirts into V-necks, which are clearly out of fashion. But after our first three weeks together, I realize that my fashion credibility is now less important than my credibility as a father.

Therefore, I willingly endure your 100 centimeters chest crawl, which immerses us in a cascade of emotions. After a lot of floundering and screaming, you clinge to my chest, dangling above an abysmal gorge of turmoil and discontent. Only when you let go of your aching fingers and surrender to my swing of love, the gap closes and I become your stepping stone. At moments like this everything is right. 

Taking the risk of causing a noisy protest, I then whisper to you some lines of The Streets: "Dry your eyes mate. I know you wanna make me see how much this pain hurts. But you've got to walk away, it's over." Curiously enough, it conjures a beautiful smile on your face, and brings you to a deep sleep. Most of the time.

You often combine that smile with squinting your eyes. It is exactly that Chinese pose that gave me a early glimpse of our future happiness, when your father's great sense of humor provoked for the first time a mysterious smile on your mother's face, which she embellished by closing her cat eyes for a split second. The end of my resistance.

Those who can laugh together, live longer together. But buddy, apparently we don't even need humor to be able to laugh together. My heartbeat keeps us connected.

Borstcrawl

Liefste zoon,

Liefste Magnus,

Op dit moment zweef je wegdromend in een knusse draagzak, gekluisterd aan mama´s borst boven het Kattegat. De Zeestraat die mijn geliefde Scandinavische landen al golvend in een driehoeksverhouding aan elkaar verbindt. Jouw vertrek heeft een tijdelijk staakt-het-vuren ingeluid in jouw ouderlijk huis, dat sinds 24 mei de allures van een slagveld heeft. 

Ik ploeter er in jouw gele smurrie, schuil in de gastenkamer voor jouw huilbuien en word stilaan gek van de wastrommel die continu inbeukt op mijn op springen staande trommelvliezen. Ik voel me de speelbal in een zeiknatte moshpit op Graspop, terwijl veeleer Klara in m´n leeszetel mijn batterijen herlaadt. Het vaderschap een verademing? Eerder de snelweg naar de waanzin.

Het vaderschap een verrijking dan? Absoluut. Jij hebt mijn cynische invulling van het liefdesconcept teruggebracht tot de pure essentie: samen zijn. Playing hard to get beschouw je als een kinderlijk spel voor volwassenenen. Terwijl je jouw moeder vooralsnog als een ordinaire melkkoe beschouwt, volstaat immers de nabijheid van mijn hartslag om jouw tranenvloed droog te leggen. Louter mijn aanwezigheid voldoet. 

En dat betekent dat ik voldoe als vader, als man, als mens. Niets brengt meer rust dan jou aan mijn borstkas. Nochtans heb je na drie weken de ronde kragen van al mijn T-shirts verwrongen tot V-halzen, die echter weer uit de mode zijn. Maar mijn fashion credibility is vanaf nu minder belangrijk dan mijn geloofwaardigheid als vader. 

Daarom onderga ik gewillig jouw 100 centimeter borstcrawl die ons neerdompelt in een waterval aan emoties. Wanneer je je na heel wat gespartel en gekrijs vastklampt aan mijn borst, bengel je boven een onpeilbare ravijn van onrust en onvrede. Pas als je jouw smachtende vingertjes loslaat en je je overgeeft aan mijn schommel van liefde dicht de kloof zich. Op momenten zoals deze klopt alles. In de eerste plaats mijn hart voor het jouwe.

Met het risico op luidruchtig protest fluister ik je dan The Streets toe: ´Dry your eyes mate. I know you want to make me see how much this pain hurts. But you´ve got to walk away, it´s over.´ Vreemd genoeg tovert het een gelukzalige glimlach op jouw gelaat, wat jouw rechtstreekse aanloop vormt naar een diepe slaap.

Die lach koppel je trouwens graag aan het dichtknijpen van jouw oogjes. Het is exact die Chinese pose die me een glimp van het komende geluk bood, toen jouw moeder voor het eerst met de fantastische humor van jouw vader glimlachte en haar cat eyes op een kiertje na voor een seconde sloot. Meteen het sluitstuk van mijn verzet tegen haar avances.

Wie samen lacht, leeft langer (samen). En om samen te lachen, hebben wij blijkbaar geen humor nodig, maatje.

Eerste Viking-zoon moet Vanderveerens aan nieuwe topsportsuccessen helpen

De voormalige topsportfamilie Vanderveeren heeft haar eerste Viking-zoon verwelkomd. Magnus, het strategische liefdeskind van Yannick Vanderveeren en zijn Noorse vrouw Ingrid Østbye, moet in de eerste plaats het roemrijke sportverleden van het geslacht Vanderveeren in ere herstellen. Dat ging vijftien jaar geleden verloren toen Yannick voor de boeken in plaats van de ballen koos. Hij beschouwt het nu als z´n plicht om die historische flater recht te zetten.

´Vanaf het moment dat ik eind 2011 in de dwarrelende decembersneeuw Ingrid aan de Brusselse Beurs verschalkte, ontstond de mythe dat ik ze enkel voor haar looks en haar oliekronen gekozen had. Belachelijk. Het was pas na de eerste ontmoeting met haar familie dat ik finaal overstag ging. Ingrids genetisch materiaal in combinatie met het VDV-DNA levert immers een schat aan sportcarrièremogelijkheden op. Haar tweelingbroer lijkt een Abercrombie-model op skilatten en kan bijhoorlijk tegen een balletje trappen. Verschillende sportmanagers willen al het portretrecht van Magnus binnenrijven.´ 

Voetbal lijkt een logische keuze voor de jongste Vanderveeren, gezien de sportieve achtergrond van beide families. Maar Yannick wil hem niet in één richting pushen: ´Noorwegen snakt al decennialang naar een eerste toptennisser, terwijl het Vlaamse schansspringrecord van Tom Waes duidelijk voor verbetering vatbaar is. Het liefst wil ik Magnus op Wimbledon zien schitteren, maar hij moet vooral doen wat hij graag wil doen. Zolang het maar een topsportcarrière is.´

De moeder van Magnus ziet vooral politieke opportuniteiten in zijn komst. ´Door Vlaanderen een eerste Viking-Vanderveeren te bieden, hoop ik de relaties tussen Noorwegen en de rest van Europa te verbeteren. Het doet het Noorse volk pijn dat onze Europese broedervolkeren ons als egoïstische oliesjeiks beschouwen. Magnus Vanderveeren is het beste bewijs dat we wél een belangrijk deel van onze moederkoek willen delen. Ik verontschuldig me echter voor m´n voorouders die op hun plundertochten langsheen de Vlaamse kust nooit een Vanderveeren bezwangerd hebben. De Europese sportgeschiedenis had er helemaal anders kunnen uitzien.´

Als bijkomende geste richting Vlaanderen koos Ingrid voor een bevalling op Vlaamse bodem. Een emotionele beslissing die Magnus de dubbele nationaliteit zal opleveren. ´De toekomst van Noorwegen ligt vanaf nu in het hart van Europa. Al moet ik eerlijk toegeven dat het gemak waarmee de lokale gynaecologes hier epidurale verdovingen uitdelen ook meespeelde. Bij een kind gemaakt in Ibiza past een geboorte in hogere sferen.´ 

Maar wat als Magnus niet in de hogere echelons van de maatschappij geraakt? ´Aan zo´n rampscenario´s denken we simpelweg niet,´ aldus de fiere vader. ´Eén blik op Magnus zegt voldoende: deze jongen heeft het. Anders had ik wel een clausule in mijn huwelijkscontract laten opnemen.´

Een doopfeest komt er overigens niet. ´Ik wil geen systeem op gang brengen waarin Magnus op zaterdagmorgen in de catechese zit en nuttige uren op de tennisbaan aan zich voorbij ziet gaan. Als kersverse vader neem ik meteen m´n verantwoordelijkheid.´